ความฝันสู่ความจริง จากอดีตสู่อนาคต : ภาค1 ในอดีตที่ผ่านมา B

ต่อจาก  ความฝันสู่ความจริง จากอดีตสู่อนาคต : ภาค1 ในอดีตที่ผ่านมา A 

.
ความทรงจำสมัยมัธยม

โรงเรียนสามเสนวิทยาลัย หก ปีรวด

มีการแบ่งสีของแต่ละห้อง รู้สึกจะเคยอยู่สีเหลือง (ม.1,2) แดง (ม.3) เขียว(4-6) สีจราจรเลย เนอะ

ก็เป็นเด็กดี อิอิ ตัดผมตามระเบียบตลอด จนบางทีขี้เกียจไปตัดทุกเดือนเลย บอกช่างว่า ครึ่งหูเลยพี่ ก็ใช้ได้ประมาณสองเดือน 555 แล้วค่อยตัดใหม่ แต่ก็ยังมีคนถามได้ทุกปี ว่าทำไมตัดสั้นจัง ก็ชอบบอกไปว่าร้อน ทั้งๆที่จริงจะประหยัดตัง และขี้เกียจไปตัดบ่อยๆ 555

เป็นเหรัญญิกห้องด้วย เพราะเป็นคนประหยัด อันนี้อาจไม่เกี่ยว แต่เพื่อนๆ คงเห็นว่าไว้วางใจได้มั่ง อิอิ

ชอบช่วยเหลือคุณครู ยกไมค์ ยกชีส คล้ายๆเป็นเบ้ห้อง แต่ก็ชอบนะ ออกกำลังดี

ชอบทำตามระเบียบ เมื่อเห็นเพื่อนๆจะทำผิดระเบียบ เราก็พยายามห้ามก่อน แต่ถ้าหมู่มากเราก็โอนอ่อนตาม (คนเราบางครั้งก็ต้องปรับตัว 555)

ตอนแรกอยู่ห้องเจ็ด สองปี จะเป็นห้องบ๋วยๆ มั่งจำไม่ได้ แต่เราก็คะแนนพอใช้ละนะ

มีเพื่อนในห้องได้ฉายาว่าเจ็ดนรกด้วย อาจดูเกเรๆไปบ้าง แต่ก็ไม่เคยทำไม่ดีกับเราดังนั้นเราก็คิดว่ายังเป็นเพื่อนเราอยู่นะ อาจมีแซวๆบ้าง แต่ไม่ถือสา โกรธคนยาก

เคยแย่งกับเพื่อนนั่งหน้า เพราะนั่งหลังเราไม่เห็น จนทะเลาะกัน แต่ไปๆมาๆก็เพื่อนกันละนะ

พอตัดแว่นใส่แล้วรู้สึกได้ว่าคะแนนดีขึ้นอาจเป็นเพราะมองเห็นกระดานขึ้น สายตาสั้นแต่เด็กแหอะๆสงสัยเพราะเล่นคอมมาก

ตอนเด็กๆเป็นคนอารมณ์ร้อนมากกกเลยทีเดียว เข้ากับผู้ใหญ่ได้ดีกว่าเด็ก

เป็นคนพูดมาก พูดให้คนหลง (ทาง)ได้ มีอยู่ครั้งนึงก็ไม่ต่อแถวเพื่อสมัครเรียนพิเศษตอนเย็นที่โรงเรียน ก็ยืนคุยกับเพื่อนอยู่ แต่เพื่อนของเพื่อนมาด่าเราเฉย เราก็งง และรู้สึกไม่ถูกชะตาขึ้นมาทันที ขัดคอคนกำลังคุยสินะ เราเลยไม่ต่อแถวแล้วไปเรียนเลย เพราะใกล้ได้เวลาเรียนแล้วด้วย คงสมัครเรียนพิเศษไม่ทัน ค่อยสมัครทีหลัง เป็นคนเดียวที่เรายังรู้สึกไม่ชอบหน้าจนมาบัดนี้ แต่เริ่มปล่อยวางได้แล้วละ ผ่านมานาน เวลาแก้ไขทุกสิ่ง

มีงานโรงเรียนสนุกมาก จัดโดยให้ทุกห้องจัดกิจกรรมกันเอง เป็นอะไรที่จำได้ไม่ลืม แต่มีอยู่ปีเดียวเอง หลังจากนั้นไม่จัดเลย เปลี่ยนเป็นกิจกรรมอื่นแทน

ถ้าถึงวันครบรอบโรงเรียนจะมีการเลี้ยงขนมนักเรียน โดยจัดเป็นซุ้มๆ สุขใจกันไปเลย

บะหมี่หมูกรอบอร่อย

เคยทะเลาะกับเพื่อน จนไม่พูดกันเป็นหลายเดือน แต่หลังจากนั้นกลับมาเป็นเพื่อนสนิทกัน

มีเพื่อนสนิทอยู่กลุ่มหนึ่งเรียกตัวเองว่ากลุ่มเด็กแว่น อ่านการ์ตูน y กันหมด แต่เราเป็นเพียงคนเดียวที่รอดชีวิต 55 ข้าพเจ้าชอบการ์ตูนทั่วไปมากกว่า

เคยไปแข่งเชียร์กีฬาอะไรไม่รู้ที่สนามไทย-ญี่ปุ่น ดินแดง

เคยเป็นตัวแทนโชว์เรื่องการไหว้ในงานโรงเรียน

=============================================================

เคยเป็นหัวหน้าห้องด้วยมีเพื่อนคนนึง เชียร์ให้เป็น (หลังจากนั้นเพื่อนคนนั้นออกไปเรียนเป็นทหารแต่ก็ยังคงแวะวาเยื่ยมเยือนเสมอๆ) คนอื่นๆเลยเห็นด้วย ยกให้เป็น ซึ่งตอนนั้นเป็นแทนเพื่อนคนนึง เพราะอาจารย์อยากให้เปลี่ยน แต่บางครั้งเราก็อาจทำอะไรไม่ถูกบ้าง บางทีอยากทำดี แต่เพื่อนเข้าใจผิดไปก็เลยมีบางช่วงท้อๆอยู่ และก็มีบางทีที่ตัวเองก็หลงผิดอยู่เหมือนกัน

เคยพาห้องได้รางวัลชนะเลิศประกวดบอร์ด แต่เพื่อนๆก็น่ารักกันมากช่วยกันดี ทำให้พวกเราได้รางวัล

เคยไปแข่งคอมได้รางวัลมาแบบฟลุกๆ ตอนแรก เพื่อนจะไป เลยชวน เราไม่มีคู่เลยชวนเพื่อนอีกคนไปด้วย ไปกันสี่คน ก็ไปอบรมในช่วงเช้าแล้วช่วงบ่ายแข่งรู้สึกจะไปโรงเรียนชายล้วน โรงเรียนอื่นๆ มีคนไปเชียร์เพียบเลย ที่จริงจะว่าโชคช่วยก็ไม่ปาน เพราะการแข่งรอบสุดท้ายเป็นการแข่งเติมหมึกเครื่องพิมพ์ ซึ่งเราแย่งที่เติมแบบเข็มไม่ทัน เลยได้แบบหยดหมึกมา ซึ่งง่ายกว่า ทำให้ชนะมาได้ แต่ก็เกือนได้ที่สองมาเหมือนกัน วันนั้นไปกันสี่คน ครูทิ้งไว้ แต่ได้รางวัลกลับมาทุกคน ที่หนึ่งเป็นของเจ้าภาพ แต่ก็สงสารน้องๆโรงเรียนอื่นอยู่เหมือนกันที่มากันเยอะแล้วไม่ได้รางวัลอะไรไปเลย เราไปกันสี่คนได้รางวัลมาทุกคน

วันนั้นมีกิจกรรมระหว่างรอถามหาเหรียญห้าที่เก่าที่สุด ปรากฏว่ามีในกระเป๋าเรา เราเลยได้เกมอุลต้าแมนมาด้วย

หลังจากนั้นเราก็ได้ไปแข่งอีกที่สนุกดี แต่ไม่ไหวสู้น้องๆไม่ได้ อันนั้นเค้าเขียนโปรแกรมแบบเซียนแล้ว เรายังเขียนไม่เป็นเลย มีแบบใช้พลังพิเศษโจมตีฝ่ายตรงข้ามด้วยเช่น ให้เอาผ้ามาคลุมหัว 30 วิ, ใส่ถึงมือ และอื่นๆ ขำๆ อันนี้ ครูอยู่ด้วยไม่หนีไปไหนแล้ว แต่ไม่ได้อะไรกลับมา 555 เปิดหูเปิดตา

เคยเรียนคอมโดยเป็นผุ้หญิงอยู่สองคนท่ามกลางผู้ชายที่สมัครมาจำนวนมาก

เคยไปกับเพื่อนไปมอบรางวัลที่โรงเรียนอื่นด้วย เพื่อนบอกจะไปเจออาจารย์ชื่อพายุเราก็เชื่อ เกือบเรียกชื่อครู ไปอย่างนั้นแล้วจนเพื่อนเฉลยก่อน ว่าที่จริงชื่อ ยุพา แต่เป็นฝ่ายปกครองที่เด็กต่างพากันเรียกชื่อนี้

ได้เป็นประธานชุมนุมสังคมสงเคาระห์ โดยตั้งใจไปสมัครชุมนุมเอง และเพื่อนๆ น้องๆ ยกให้เป็นประธาน ทำให้ได้ทำงานแปลกๆมากมาย ที่ไม่เคยทำเช่น จัดบอร์ด ไปงานรวมตัวคนต่อต้านยาเสพติด ทำหนังต่อต้านยาเสพติด (ได้เป็นผู้ช่วยผู้กำกับ และ นักแสดงประกอบ) และอื่นๆ

ตอนใกล้ๆจบจากโรงเรียนมีข้าวมันไก่ร้านใหม่มาตั้งอร่อยมาก

มีก๋วยเตี๋ยวแกงอร่อยด้วย อาหารอร่อยหลายอย่าง

ช่วยเพื่อนหาเสียง ก็มีทั้งคนสมหวัง กับไม่สมหวังไป ก็สนิทกับเพื่อนๆมากขึ้น

อยู่ห้องที่ได้เป็นประธานสีเขียว และปีนั้นสีเขียวได้รางวัลเยอะมาก จนเป็นแชมป์ เราอยู่ฝ่ายจัดหาคนมาแข่งเบญจภาคีของสี ซึ่งน้องก็ทำได้ดี เป็นการแข่งทางวิชาการ ซึ่งน้องๆหลายคนหลังจากนั้น ได้ไปเรียนเตรียมอุดม หรือไม่ก็ห้องคิง ไม่ก็เป็นหมอ เก่งจังแหะ เด็กพวกนี้

ทำซีดีรวบรวมคำพูดให้เพื่อนๆด้วย แต่ของตัวเองกลับหายไป เซง อยากเอากลับมาดูจัง

ถ้าเข้าโรงยิมไปบางช่วงจะเหมือนอยู่ในสงคราม เพราะลูกบอลสามารถพุ่งมาใส่คุณได้ทุกเมื่อ

เคยรับเสด็จ ในโครงการ 2b number 1

เคยเข้าชุมนุมเกี่ยวกับคณิตศาสตร์ ที่มีแต่พี่ๆเรียนอยู่ ได้พบศิลปะที่มาจากคณิตศาสตร์แล้วชอบมาก มีอยู่วันหนึ่ง จะไปเข้าคาบชุมนุมตามปกติ ก็เปิดเข้าห้องไป ปรากฎว่าวันนั้น มีนายกขณะ ซึ่งก็คือ นายกทักษินสอนอยู่ด้วย เราเลยวิ่งหนีมาแบบงงๆ ห้องมันปิดอยู่เลยไม่เห็นข้างใน เค้ากำลังถ่ายวีดีโอกันอยู่ แหอะๆ วันนั้นเลยฟรีไปชิวๆ เดินเล่นๆ

เคยปวดห้องน้ำ(ปวดหนักด้วย)อยู่กลางสนาม แต่แบบวันนั้นมีงานโรงเรียนอะไรไม่รู้นานมาก ทรมานจริงๆ

เคยเรียนกับครูลิลลี่ด้วย น่ารักดี

=============================================================

ยังมีต่อๆ ต่อไปเล่าถึงช่วงเข้าค่ายที่ได้เปลี่ยนแปลงชีวิตฉันไป ละกันเนอะ

 

 

 

 

  1. No trackbacks yet.

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: